Ana içeriğe atla

ANAMIN BÜYÜK YARISI; TEYZEM ZAXA SELMEN

 

Klamın usta sesi, sözün ince ayarı Dengbej Ema Xace’nin güzel bir sözü vardır.  Anamın diliyle Du tiştên pir xweş hene li vê dinyayê; Yek xewa şevê ye, ya din evîna biratiyê ye. Mealen, bu dünyada iki güzel şey vardır; birisi gece uykusu, diğeri kardeş sevgisi. Söz ustasının sözünün üstünde laf etmek doğru olmasa da affına sığınarak kardeş sevgisinin yanına teyze, amca, dayı, bibi sevgisini de eklemek gerek. Onlar anne baba parçası ve yarısıdırlar. Onlarda tarifsiz ve karşılıksız sevgi vardır. Kendi adıma söylersem benim için en büyük hazine.  Çok şükür ki bende de çok var.  

 Teyzem Zaxa Selmen yalnızca Seydi Abi’nin değil, hepimizin anasıydı. İnan’ın da ninesi değildi yalnızca, hepimizindi. Sıkı tembihlerdi Anam. Ata diyarında ilk durağım, ilk ziyaret noktam, ilk el öpüşüm onaydı. Bunu da bilir ve sevinirdi. Şefkati, sevgisi, kucaklayışı bana güvenceydi. Anamın kokusunu alırdım ondan. Anamın şefkatli eli, sevgi dolu bakışlarının aynısıydı onda olan. Neticede anamın büyük yarısıydı.  

 Hiç fark etmezdi öz veya üvey olması. Onun için de öyleydi. Teyzem Zaxa Selmen, beş yetimin en büyüğü. Babası ölünce anası ve 4 kardeşi ile perişan halde kalır. Anası kuma gider, Hacı Tatar’a. Bir sığıntı ve kardeşlerine göz kulak olarak çileli yaşamını sürdürür. Zamanla anasının kocasının kardeşi ile evlenir. (Bu bilmece durumu merak edenlere, https://sadikartal.blogspot.com/search?q=doldur+k%C3%B6y%C3%BC) En büyük olmak sorumluluktur, yüktür. O sorumluğu da yükü de dirayetiyle devam ettirir. Onca yüke rağmen genç yaşta iki kardeşini, bir de evladını kaybeder. Onların evlatlarının yükü de biner sırtına. Yüzyıllık ömründe aynı çizgide sürdürür o ulvi görevini. Bu dünya kimileri için oyun, kimileri için de savaş alanı derler. O yoksunlukla ve acıyla savaş içinde oldu hep.

                 

Anamın bizi terk ettiği o acılı ve karanlık günlerde en büyük destekçim ve tesellimdi. Çünkü anamın büyük yarısıydı. İçimin kanadığı o günlerde benim ağlamama herkesin acıdığını sanırdım. Acılarla pişmiş, halden anlayan birisi olarak herkes kendinkine ağlar sözünü ancak onun gibi bilge birisi söyleyebilirdi.  Sevinçli günlerimizde de hep yanımızda oldu. Hele Hüseyin’in düğününde inanın forsu ve asaleti bin beş yüzdü.

  Çayı çorbası her daim çok, sofrası geniş, kapısı da herkese açıktı. Geçmişi acılarla dolu da olsa sohbeti doyumsuz, eğitici ve bilgi doluydu. Evi yönetecek kadar becerikli, danışılacak kadar olgun ve tecrübe sahibiydi.

  Okulda öğretilmeye çalışılan dirayet, cesaret, olgunluk, önderlik, bilgelik, merhamet, yardımseverlik gibi meziyetler okul yüzü görmemiş teyzem Zaxa Selmen’de ziyadesiyle mevcuttu.

   Ruhu şad, meskeni cennet olur, inşallah. Hepimizin anası ve ninesi Zaxa Selmen

Prof. Dr. Sadık Kartal

Burdur Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi

E- posta; skartal@mehmetakif.edu.tr- iznik.1966@gmail.com

Blog; http://sadikartal.blogspot.com/

Web; https://abs.mehmetakif.edu.tr/skartal/


Yorumlar

  1. Aynı toprağın insanı olarak çok etkilendik. Dilinize, yüreğinize sağlık kıymetli Sadık Hocam.

    YanıtlaSil
  2. Zaten sulugöz olan ben nasıl okudum bu yazıyı sonuna kadar bilmiyorum. Ama iyi ki yazmısın güzel hocam, ağlamaya da ihtiyacımız var. Nur içinde yatsın Zaxa Selmen anamız.
    Mehmet Özcan

    YanıtlaSil
  3. Diline sağlık kuzen.

    YanıtlaSil
  4. Güzel ülkemin, güzel insanları sözleri ve davranışlarıyla en iyi psikolog en iyi eğitimci olmuşlardır. Nur içinde yatsınlar. Ali Erol

    YanıtlaSil
  5. Ne güzel duygular, bilgiler, ve kocaman da bir yürek bırakmış size. Kalemine sağlık hocam.

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

TERÖRSÜZ BİR TÜRKİYE ve de EĞİTİM

    Öğretmenimiz Muhitin’in eline kâğıt kalem vererek Kürtçe konuşanları yazmalarını istedi. Ertesi gün öğretmene teslim ederek görevini tamamlayacaktı. O gün ben ve Memet, Muhittin oyun arkadaşımız olduğundan anamızın dilinde Muhittin’i oyuna çağırdık. Muhittin “görevli” olduğundan bizim ismimizi kara listeye yazacağı beyanından sonra bizde savunmaya geçtik. Çünkü onu çağırmaya gittiğimizde anasıyla anasının diliyle iletişim halindeydi. Muhittin bizi yazmayacak biz de onun anasıyla konuşmasını gizleyerek sulha vardık ve ispiyonculuğa ortak olduk. İletişimde özümüze döndük ancak diğerlerinin kurtuluşu yoktu, onları yakalarsak yazacaktık.     Anadili resmi dilden farklı birisi olarak okulda yaşadığım bu örneğin dışında öğrenim hayatı boyunca ben ve benim gibilerin yaşadıkları sıkıntı, dışlanma, horlanma, alay edilme örnekleri çoktur.   Coğrafyaya, tarihe hevesli ve ilgili birisi olarak Mezopotamya’da yaşayan halkların talihsizliğiyle hep karşılaştım. En büyük...

BU KEZ İZNİK İÇİN ÇAL

  Kösyanlı aşiretinin kışlık diyarı Akdurak’tan yeni yerleşim mekânı Doldur Köyü’ne yerleşen dedem, göçebeliğinden ve de yükünü aldığından olsa gerek önce Besni’ye oradan da Besni’ye 20 Km uzaklıktaki İznik Köyü’ne yerleşir. Babam ise Besni’den sonra yeniden Doldur Köyü’ne ardından dedemin yanına döner. Doldur’dan dönemin nakliye aracı olan eşek sırtında tarihini bilemediğim daha doğrusu geçmişine tam olarak ulaşamadığım İznik’teyiz artık.   Besni’nin bu kadim köyü arkasını fıstık ve bereket diyarı Kızıldağına dayamıştır. Yüzünü ise bereketi ile nam salmış Keysun ovasına, oradan Anadolu coğrafyasında geniş bir alana ve kültüre sahip Rışvan aşireti beylerinin yazlığı olan, zengin tarih ve kültürü ile Besni’ye daha da öteye gökyüzünün direği Akdağlara çevirmiştir. Gördüğümüz ve duyduğumuz kadarıyla İznik’in ilk yerleşim alanı bir tarafında Keysun çayı, diğer tarafında ise bu çaya kurulan bentlerden alınan suların ortasında kalan bahçeler arasına kurulmuş. Köyün doğusunda iki...

İZNİK’TEN TOKATA DOSTANE BİR KÖPRÜ

  Köprü, özlemi gidermede kısa yol, medeniyete ön ayak, uzaklara yakınlık katan, engelleri kaldıran, iki yakayı birleştiren, bir adım öteye götüren, doğaya inat tercihini insandan yana koyan bir kolaylaştırıcıdır. Herkesin buluşma noktası, kamusal alan ve vazgeçilmezdir.   Köprü benim için babama özlemimi giderdiğim, okumaya yöneldiğim ve hasata gittiğim bir kapıdır. Altında balık avladığım, ayak diplerinde kurbağaların yosunlar ile cilveleşmelerini izlediğim bir güzellik ve tarihi eserdir. Düşüncelerimin imgesi ve de simgesi ise köyümüzün timsali, her fotoğraf karesinin ilki Besni/İznik Köyü köprüsü. O çocukluğuma dönüşüm, çocukluktan çıkışım ve de geleceğe ışıktır benim için. Bu yıl ne hikmetse hep köprülerle karşılaştım. İlkbaharın son hasadında kutsal bir günde hep yukarıya aktığını düşündüğüm Fırat suyunun haşinliğini dizginleyen Kızılin Köprüsü.    İkinci yüzyılda yapıldığı söylenen Köprü, Besni/ Kızılin köyü sınırları içerisinde. Kommagene Uygarlığı tarafı...